Janina Antoniewicz także zaliczana jest do grona polskich botaników. Żyła na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Zmarła w Warszawie przed pięćdziesięcioma trzema laty – liczyła sobie wówczas sześćdziesiąt sześć lat. Edukację akademicką rozpoczynała na Uniwersytecie Lwowskim, a ukończyła ją ostatecznie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zdobyła tam tytuł doktora filozofii. Oprócz tego studiowała również w Wiedniu – tam także była przez jakiś czas pracownikiem Instytutu Bakteriologicznego, a także w warszawskiej Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Podczas pierwszej wojny światowej pracowała w charakterze sanitariuszki, a z kolei w czasie drugiej wojny zajmowała się nauczaniem na tajnych kompletach. Po zakończeniu drugiej wojny rozpoczęła współpracę z wspominaną już tutaj powyżej Szkołą Główną Gospodarstwa Wiejskiego. To dzięki niej właśnie zorganizowane zostały rozliczne szkolne ogródki, jak ten na warszawskich Bielanach. Pisała artykuły do czasopism poświęconych ogrodnictwu.

Jerzy Aleksandrowicz

Jerzy Aleksandrowicz był botanikiem żyjącym w dziewiętnastym stuleciu. Zmarł licząc sobie siedemdziesiąt pięć lat. Pochodził z zamożnej rodziny. Jego ojciec był bardzo bogatym gospodarzem o korzeniach litewskich. Jerzy studiował na Uniwersytecie Petersburskim, gdzie pobierał nauki z zakresu przyrody. Kiedy studia ukończył, podjął się pracy w charakterze wykładowcy na wielu uczelniach znajdujących się w Warszawie – dla przykładu w ówczesnej Szkole Sztuk Pięknych zajmował się wykładaniem anatomii. Na początku lat sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku w warszawskiej Szkole Głównej został profesorem botaniki. Dwa lata później objął stanowisko dyrektora znajdującego się w stolicy Ogrodu Botanicznego. Był uczonym posiadającym stopień doktora. Bardzo dobra dla niego inspiracją do podejmowania działań o charakterze naukowym były zajęcia, jakie prowadził ze studentami. Jako ciekawostkę dodać można też w tym miejscu, że założył pierwszą w naszym kraju ogrodniczą szkołę. Opublikował bardzo wiele prac.

Zygmunt Czubiński

Zygmunt Czubiński zaliczany jest do grona najbardziej wybitnych botaników polskich. Nie żyje już od czterdziestu dwóch lat. Zmarł licząc sobie pięćdziesiąt pięć lat. Pochodził z Kielc. Był wykładowcą poznańskiego Uniwersytetu Adama Mickiewicza, gdzie zresztą uzyskał profesorski tytuł. Należał do Polskiej Akademii Nauk. Współpracował z rozlicznymi wydawnictwami naukowymi poświęconymi tematyce związanej z botaniką. Był odznaczony – jednakże już po śmierci – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za życia był laureatem bardzo wielu nagród, w tym także czterech ministerialnych. Wykształcenie wyższe zdobywał w Poznaniu. Na tamtejszym uniwersytecie ukończył Wydział Matematyczno-Przyrodniczy. Tam również piął się po kolejnych szczeblach naukowej kariery. Podczas drugiej wojny światowej przebywał najpierw w Kielcach, a potem w Krakowie – w obydwu tych przypadkach zajmował się on nauczaniem na tajnych kompletach. Jego nazwiskiem zostały nazwane cztery przyrodnicze rezerwaty w naszym kraju.