Wszystkie kangury mają podobny kształt ciała. Ich kończyny przednie są krótkie, kończyny tylne natomiast mocne, silnie wydłużone i przystoso¬wane do wykonywania skoków. Duże zwierzęta tradycyjnie nazywa się kangurami, mniejsze zaś to walabie. Gruby, ciężki ogon jest używany jako narzędzie pomagające utrzymać równowagę. Samce kangurów są większe niż samice -u kangura rudego i szarego nawet ponad dwa razy. Jest to wynikiem konkurencji pomiędzy samcami o dostęp do samic. Tylko największe i najsilniejsze samce mogą się rozmnażać, mono¬polizując wszystkie aktualnie zdolne do rozrodu samice w stadzie. W ten sposób są ojcami wszyst¬kich młodych osobników w grupie. Niektóre gatunki kangurów zamieszkują lasy, podczas gdy inne żyją na otwartych równinach. Istnieją również kangury nadrzewne, a nawet jeden gatunek zamieszkujący nory, którego naz¬wa - skalniak - trafnie wskazuje, że lubi on góry i tereny kamieniste. Duże kangury od świtu do zmierzchu pasą się na otwartych terenach trawiastych, gdzie mogą g: się swobodnie przemieszczać. Na żerowiska wy- zbierają chętnie okolice położone na obrzeżach lasów. Kangury szare i rude zjadają dziennie tyle pokarmu co owca, ale nie konkurują ze sobą, gdyż wybierają inne gatunki roślin. Rzadko są widywane jako pojedyncze sztuki, najczęściej występują w grupach rodzinnych liczących do dziesięciu osobników.

Koale

Na początku naszego stulecia powszechnie uwa¬żano, że koale są zagrożone wyginięciem. Osad¬nicy zabijali te zwierzęta w wielkich ilościach, sięgających milionów sztuk, z powodu ich gęste¬go, miękkiego futra. Na szczęście ustanowione zakazy polowania na koale i wysiłki miłośników przyrody przyniosły pozytywne rezultaty i gatu¬nek ten przetrwał. Obecnie jego populacja stale wzrasta. Koale żyją teraz nie tylko w niskich lasach eukaliptusowych wschodniej Australii, ale również wszędzie tam, gdzie mają pod dostat¬kiem pożywienia. Koala, chociaż ma miły wygląd, nie jest wcale bezbronnym ssakiem. Ma duże silne łapy za¬opatrzone w mocne, ostre pazury. Palce pierwszy i drugi są przeciwstawne, dzięki czemu zwierzę może obejmować gałęzie, gdy jest na drzewie. Koale prowadzą nocny tryb życia i zjadają wy¬łącznie liście eukaliptusów. Pokarm ten jest twar¬dy i ubogi w białko, toteż koale muszą go zjadać stosunkowo dużo, bo około 500 g w ciągu jednej nocy. Zwierzęta te są wyposażone w specjalne zęby, którymi rozcierają twarde tkanki liści euka¬liptusów. Liście eukaliptusowe są ciężko strawne, gdyż zawierają wiele substancji o charakterze żywicznym (fenoplasty) oraz olejki eteryczne. Te trujące substancje muszą być neutralizowane w wątrobie koali. W jelicie ślepym, które jest szczególnie duże, przy pomocy drobnoustrojów dochodzi do fermentacji, dzięki czemu zwierzę może rozłożyć celulozę niestrawną dla wielu gatunków zwierząt.