Karol Drymmer był polskim botanikiem żyjącym na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Pochodził z Kielc, gdzie przyszedł na świat na początku lat pięćdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Zmarł natomiast w Warszawie na dwa lata przed wybuchem drugiej wojny światowej – liczył sobie wówczas osiemdziesiąt sześć lat. Studia przyrodnicze ukończył na Uniwersytecie Warszawskim. W stolicy także do wybuchu pierwszej wojny światowej pracował głównie w charakterze nauczyciela. W czasie wojny natomiast deportowano go do Orenburga. Po jej zakończeniu wrócił do Polski. Podjął wówczas pracę w znajdującej się w Warszawie Izbie Skarbowej. Tam pracował aż do połowy aż dwudziestych minionego stulecia – czyli do momentu, kiedy to zdecydował się przejść na emeryturę. Za czasów Królestwa Polskiego zaliczany był do grona najbardziej aktywnych naukowców, którzy zajmowali się badaniem flory. W całej swojej naukowej karierze napisał mnóstwo prac na ten temat. Pełnił również wiele rozmaitych funkcji.

Józef Duda

Józef Duda to jeszcze jeden z bardziej wybitnych przedstawicieli, jeżeli chodzi o grono polskich botaników. Zmarł w Poznaniu przed dokładnie pięćdziesięcioma laty. Liczył sobie wówczas zaledwie czterdzieści osiem lat. Pochodził ze Skoczowa. Przyszedł na świat w chłopskiej rodzinie. Studiował na Uniwersytecie Poznańskim, a uściślając – na tamtejszym Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. Zanim jeszcze uzyskał magisterski tytuł, pracował w poznańskich szkołach w charakterze nauczyciela. Drugą wojnę światową spędził na Śląsku Cieszyńskim. Zajmował się tam przede wszystkim nauczaniem na tajnych kompletach. Po zakończeniu wojny powrócił do Poznania. Związał się z tamtejszym uniwersytetem. Jeżeli chodzi o najbardziej interesujące go dziedziny związane z botaniką, to wyszczególnić w tym miejscu należy mikrobiologię rolną oraz fizjologię roślin. Był członkiem bardzo wielu naukowych organizacji i instytucji, jak między innymi Polskiego Towarzystwa Mikrobiologicznego i Polskiego Towarzystwa Biologicznego.

Seweryn Dziubałtowski

Seweryn Dziubałtowski to polski botanik, który żyła na przełomie dziewiętnastego oraz dwudziestego stulecia. Pochodził ze Smardzewic, zmarł natomiast w Warszawie przed sześćdziesięcioma pięcioma laty. Liczył sobie wówczas sześćdziesiąt jeden lat. Zginął podczas powstania warszawskiego. W Warszawie przyrodnicze studia odbył w Towarzystwie Kursów Naukowych. Oprócz tego kształcił się również na uczelniach zagranicznych, między innymi w Zurychu. Kiedy te studia ukończył, wrócił do stolicy. Na początku związał się z Uniwersytetem Warszawskim, później współpracował również ze znajdującą się w stolicy Szkoła Główną Gospodarstwa Wiejskiego. Jeżeli chodzi o pracę naukową, to najbardziej interesowały go takie zagadnienia jak flora ziemi sandomierskiej ze szczególnym uwzględnieniem Gór Świętokrzyskich. Dziubałtowskiego interesowały też zagadnienia z zakresu ochrony przyrody. Należał do Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Był autorem wielu publikacji jak „Dynamika zespołów leśnych w regionie łysogórskim”.