Gryzonie domowe takie jak myszy są chyba najbardziej powszechnymi ssakami w otoczeniu człowieka. Są one gatunkiem synantropijnym, ponieważ potrafią one bezpośrednio korzystać z bliskiej obecności człowieka. Myszy żywią się roślinami i produktami pochodzenia zwierzęcego. Bardzo często zjadają po prostu resztki pozostawione przez człowieka. Można je spotkać dosłownie wszędzie. O dziwo, nawet na naukowych stacjach antarktycznych. Chociaż część gryzoni gromadzi zapasy, to mysz tego nie robi. Jest zdolna, by przystosować się do nawet bardzo nieprzyjaznych warunków, a dowodem na to jest to, że myszy żyją również w chłodniach oraz kopalniach. Część ludzi boi się myszy, a ich choroba to musofobia. Myszy są bardzo lekkie. Ich masa wynosi maksymalnie 25 gramów. Długość ciała to około 10 centymetrów bez ogona i 20 centymetrów z ogonem. Myszy mnożą się nawet do 8 razy w roku. Długość ciąży wynosi jedyne 21 dni. Długość życia u tego gatunku to maksymalnie 1,5 roku. Myszy potrafią budować gniazda, a przeważnie żyją w koloniach. Ludzie zazwyczaj nie są zbytnio przyjaźnie nastawieni do myszy, bowiem są one szkodnikami. Również naukowcy wykorzystują je do swoich badań, co dla myszy nie jest zbyt przyjemne. Gatunek nie należy do zagrożonych wyginięciem, a wręcz przeciwnie jest ich aż zbyt wiele.

Dziobaki

Ssaki zwane dziobakami są mało znanym gatunkiem. Być maże jest tak dlatego, ponieważ spotkać je można wyłącznie w Australii i Tasmanii. Dziobaki prowadzą samotniczy tryb życia. Są zwierzętami ziemnowodnymi, co oznacza, że żyją częściowo w środowisku wodnym, a częściowo ziemnym. W toku ewolucji zostały dobrze przystosowane do pływania. Mają błony między palcami oraz płaski ogon, który podobnie jak u waleni pełni funkcję motoryczną. Sierść dziobaka podobna jest do sierści wydry lub bobra. Nazwa dziobaka pochodzi od dzioba, który owy gatunek posiada. Szczerze mówiąc zwierzę to dziwnie wygląda, bo po pierwsze dziób nie pasuje za bardzo do ssaka, a raczej ptaka, a po drugie płaski ogon również dość dziwnie wygląda. Pokarmem dziobaków są płazy, ryby, kijanki, małże, czyli ogółem wszystko to, co mogą znaleźć we wodzie. Są więc zależne od wody. Zamieszkują tereny wokół jezior, rzek i naturalnych rozlewisk. Kolejną dziwną cechą dziobaków jest sposób wydzielania mleka przez samice. Nie wydziela się one z sutków, ponieważ dziobaki ich nie posiadają. Mleko wydostaje się bezpośrednio ze skóry, a młode zlizują je z sierści matki. Samce zaś posiadają kolec jadowy umieszczony na przednich kostkach. Jad ten jest na tyle niebezpieczny, że jest w stanie zabić nawet psa. Dziobaki mieszkają w norach, które same wykopały. Głębokość takiego mieszkania sięga 20 metrów.

Pancerniki

Wśród pancerników możemy wyróżnić 20 gatunków. Zwierzęta te są szczególnie interesujące ze względu na swój pancerz, składający się z szeregu łusek kostnych pokrytych rogową warstwą. Niekiedy występuję rzadka sierść na tyle ciała. Na brzuchu natomiast spotkać można bardzo gęste owłosienie. Podobno pancerniki pochodzą od wymarłej grupy zwierząt, które wyglądem przypominały tenże gatunek, lecz były wielkości dzisiejszego Fiata 126 p. Te niezwykłe zwierzęta zamieszkują prawie całą Amerykę Południową, lecz w ostatnich latach bardzo rozprzestrzeniły się, tak że można je spotkać w nawet w środkowych Stanach Zjednoczonych. Gatunek pancerników jest raczej mięsożerny, chociaż czasami jedzą one także rośliny. Głównym źródłem pokarmu są drobne kręgowce oraz owady, rzadziej padlina. Zazwyczaj żyją samotnie, chociaż czasem w parach lub w niewielkich stadkach. Są bardzo pokojowo nastawione, w przeciwieństwie do innych ssaków, nie oznaczają one swego terytorium, lecz potrafią walczyć między sobą o swoich partnerów. Niezwykłe jest, że organizm pancerników wykazuje tolerancję na dwutlenek węgla w krwioobiegu. Dzięki temu mogą one przez kilka minut poruszać się pod wodą lub podczas kopania nory, nie muszą co chwilę wychodzić na zewnątrz, aby zaczerpnąć świeżego powietrza. Pancerniki są popularne w ogrodach zoologicznych.