O almikach Tenreki i almiki tworzą bardzo zróżnicowaną grupę ssaków owadożernych. Z wyjątkiem wodnic, które są rodzimymi gatunkami kontynentalnej Afryki, wszystkie gatunki powstawały w izolacji i wykazują wiele prymitywnych cech. W rodzinie almików są zaledwie dwa znane gatunki. Żyją one tylko na Kubie i Haiti na Karaibach. Podobne są do wyrośniętych, dużych ryjówek o szorstkiej sierści. U gatunku kubańskiego włos jest dłuższy i delikatniejszy. Maść futerka jest różna - od prawie czarnej po ciemno-płową. Najbardziej zauważalną cechą obu gatunków jest nie zwykle długi, bardzo ruchliwy pyszczek, który sięga daleko za szczękę dolną. Gruczoły ślinowe, co jest niezwykle u ssaków, wydzielają substancje jadowe, które po ugryzieniu mogą dostać się do ciała napastnika lub ofiary. Duże stopy są nieowłosione, a wszystkie pięć palców jest opatrzonych długimi, silnymi pazurkami. Pod pachami i w pachwinach znajdują się wystające gruczoły zapachowe, które to, wraz z długim noskiem zwierzątka, wskazują, że węch jest dla niego ważnym zmysłem. Almiki występują głównie na terenach skalistych i porośniętych drzewami, często w pobliżu plantacji. Są zwierzętami aktywnymi nocą, w ciągu dnia szukają schronienia w szczelinach skalnych, jaskiniach, pustych pniach drzew i pod leżącymi kłodami. Wygrzebują sobie także podziemne korytarze w ściółce leśnej.

Życie rodzinne almików

Jak żyją almiki O zwyczajach rozrodczych almików niewiele wiadomo. Wiemy, że samice rodzą w miocie nie więcej niż dwoje młodych, młode przychodzą na świat o każdej porze roku, a do narodzin dochodzi w norach gniazdowych. Potomstwo przebywa z matką przez kilka miesięcy - jest to znacznie dłużej niż u innych gatunków ssaków owadożernych. Przez pierwsze osiem tygodni życia młodych matka zabiera je ze sobą na wyprawy łowieckie -małe trzymają się pyszczkami wydłużonych sutków samicy, które są ulokowane przy pośladkach w pobliżu ogona. Ten rodzaj transportowania młodych jest niezwykle rzadko spotykany wśród owadożerców, które zwykle noszą swe młode w pyszczku. Almiki wydają się być samotnikami, w grupach żyją tylko samice ze swymi młodymi. Są one w stanie wydawać dźwięki o wysokiej częstotliwości, które przypominają echolokacyjne sygnały wydawane przez niektóre ryjówki. Przed przybyciem kolonistów na wyspy, na których pierwotnie występowały almiki, ssaki te należały do gatunków dominujących. Obecnie jednak są one zagrożone wyginięciem, czego główną przyczyną jest zanik naturalnych obszarów i zagrożenie ze strony szczurów, myszy, kotów, psów, mangust i innych zwierząt, które sprowadzili ze sobą przybysze z Europy.