O tenrekach Tenreki jeżowe przez większą część zimy, która na półkuli południowej trwa od maja do października, hibernują. Większość zwierząt z tej grupy ssaków kojarzy się na wiosnę i wydaje młode mniej więcej po dwóch miesiącach. Ciąża jest krótsza u tenreków jeżowych, a jej długość może się różnić w zależności od warunków temperaturowych. Tenrek pospolity należy do najbardziej płodnych ssaków - znane są mioty liczące nawet 32 młodych. Potomstwo zaczyna żerować z matką w trzecim tygodniu życia, młode dorastają do rozmiarów dorosłego osobnika w wieku trzech miesięcy. Tenreki pręgowane zaczynają rozmnażać się, kiedy mają zaledwie 35 tygodni. Tenreki pręgowane i pospolite wydają dźwięki w sposób strydulacyjny - wprawiają w wibracje albo pocierają o siebie kolce na grzbiecie. Ten rodzaj komunikacji jest ważnym sposobem porozumiewania się matki ze swymi młodymi. Dzięki temu matka może mieć dobry kontakt ze swoimi dziećmi, może przekazywać im informacje i ostrzegać przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.

Oryzoryctinae

Grupa tenreków Jest to największa grupa wśród tenreków, gdyż liczy ona około 25 gatunków należących do czterech rodzajów. Są to ssaki rodzime dla Madagaskaru. Należą do nich tenreki ryżowe, długoogonowe, wielkouche i wodne. Tenreki ryżowe przypominają nieco jeże, mają ciemne, aksamitne futerko i dość silne ciało. Jako ssaki kopiące norki mają szczególnie silnie rozwinięte stopy kończyn przednich, które opatrzone są silnymi pazurami. Wśród tenreków długoogonowych, albo inaczej tenreków ryjówkopodobnych, znajduje się największa liczba różnych gatunków tych ssaków. Są one podobne wyglądem do ryjówek, tak jak wskazuje ich nazwa, mają brunatne futerka i stojące uszy. Długie ogony niektórych gatunków mają chwytne końce, które ułatwiają zwierzętom wspinanie się po drzewach. Najmniejszym ze wszystkich tenreków jest tenrek ryżowy, którego długość wynosi zaledwie 4,3 cm a masa tylko 5 gramów. Tenrek wodny posiada smukły tułów, krótką, szeroką, nieco spłaszczoną głowę i dzięki temu jego nozdrza, małe uszy i oczy pozostają nad powierzchnią wody, kiedy reszta ciała zwierzęcia jest zanurzona.