Wiele gatunków torbaczy nadrzewnych zamiesz¬kuje lasy północnej części stanu Queensland i Papui Nowej Gwinei. Ich pokarmem są liście, owoce, owady oraz słodkie soki roślin. Niektóre gatunki polują na inne kręgowce, takie jak ptaki lub gady. Wszystkie wykazują podobieństwa w budowie i stylu życia do łożyskowych le¬murów, małp, wiewiórek, kun i ssaków owadożernych, które są spotykane na innych kontynen¬tach. Są ich ekologicznymi odpowiednikami na kontynencie australijskim. Jest to doskonały przykład konwergencji, czyli ewolucji zbieżnej, która uwidacznia się w powstawaniu form o po¬dobnej budowie, które nie są ze sobą spokrew¬nione, a które prowadzą podobny styl życia i zaj¬mują podobną niszę ekologiczną. Niektóre gatunki torbaczy posiadają fałdy skórne rozpięte między przednimi i tylnymi kończynami, które zwiększają powierzchnię ciała i umożliwiają lot ślizgowy. Fałdy te są chowane, gdy zwierzęta siedzą na drzewach, a rozpinane w czasie lotu, który może sięgać nawet 100 met¬rów. Małe gatunki potrafią zręcznie omijać drze¬wa, a nawet machać tymi „skrzydłami" i unosić się nieco w górę. Ssaki te są rzadko widywane - są płochliwe i prowadzą nocny tryb życia. Nocny tryb życia tych zwierząt pozwala tym zwierzętom na więcej. Nie czują się wtedy aż tak mocno zagrożone, czują się bezpieczniej i nic je nie płoszy.

Dziobak

Dziobaki można spotkać na dużych obszarach wschodniej Australii, od Queensland po Tasma¬nię. Ssaki te zostały wprowadzone również na Wyspę Kangurów na południu Australii. Żyją one w pobliżu bagien, wzdłuż brzegów rzek i jezior, w lodowato zimnych górskich potokach i w ciep¬łych lagunach. Kopią nory, w których się rozmnażają i znaj¬dują schronienie w ciągu dnia. Ciasny tunel wejś¬ciowy do nory sprawia, że dziobak, który wyszedł z wody, po jego pokonaniu jest całkowicie suchy, gdyż cala wilgoć zostaje wyciśnięta z sierści w ciasnym przejściu. Zwierzę to spędza większą część nocy pod wodą. Jest dobrym pływakiem, w czym pomaga rozpięta między palcami błona pławna. Poluje na różnego rodzaju bezkręgowce, takie jak ślimaki, kraby, małże i inne. Zjada znaczne ilości larw owadów, nie gardzi także małymi rybami. Kaczodzioby dziobak jest zwierzęciem wysoce wyspecjalizowanym. Na pierwszy rzut oka zwie¬rzę to wygląda jakby zostało poskładane z części ciała należących do innych zwierząt. Skórny, kaczy dziób jest osadzony jak maska na pokrytej sierścią głowie, kończyny są przyczepione do reszty ciała na sposób gadzi, a ogon, który jest na¬pędem zwierzęcia, wygląda jak ogon bobra. Dziobaka odkryto w 1797 roku koło Sydney na rzece Hawkesbury. Sensacją dla naukowców był fakt, że dziobaki składały jaja tak jak ptaki i większość gadów, a jednocześnie karmiły młode mlekiem tak jak ssaki. Rzeki, w których dziobaki poszukują pożywie¬nia niosą zwykle mętną wodę, z tego powodu lokalizacja ofiar dokonywana jest za pomocą spec¬jalnych receptorów ulokowanych na miękkiej skórze dzioba, które są wrażliwe na wibracje. Oczy i uszy są przykryte skórnymi klapkami, a pokarm i pomagające w jego rozcieraniu ziarna piasku są magazynowane w zewnętrznych wor¬kach policzkowych. Zamiast zębów dorosłe dziobaki posiadają rogowe płyty, którymi kruszą twarde skorupiaki i mięczaki. Ssaki te zjadają ogromne ilości pokarmu, ich dzienna porcja sięga połowy masy ciała. Dziobak jest wyposażony przez naturę w groź¬ny oręż, jakim jest jad. Samce na piętach kończyn tylnych posiadają ostre wyrostki, wydzielające jad tak silny, że może zabić psa lub spowodować poważne cierpienia u człowieka.